Zwangerschapsafbreking owv medische redenen

Deze raad klinkt erg vreemd. Waarschijnlijk heb je juist de neiging om je van je baby los te maken, om afstand te nemen, in de hoop dat het verdriet achteraf dan minder groot zal zijn. Dat is in ieder geval wat ik zelf heb gedaan, en ik kan met veel overtuiging zeggen: dat werkt niet, sterker nog, het maakt alles alleen maar erger (zowel op dit moment als achteraf).

Isabelle

De mooiste herinnering die ik aan Isabelle heb, is het moment dat ik een scan liet maken om haar afwijkingen te laten onderzoeken. Ze hadden me een of andere slaappil gegeven, met als bedoeling dat Isabelle erdoor in slaap zou vallen en stil zou blijven voor de scan. En we vielen inderdaad allebei in slaap. Isabelle was een manische beweger, maar nu was ze stil. Tot die machine vreselijk veel kabaal begon te maken. Ik schrok wakker, en ik voelde Isabelle als een gek in mijn buik tekeergaan. Het lawaai verdween, we vielen weer in slaap. Weer kabaal, weer samen wakker worden en Isabelle maar bewegen. Zo ging het een hele tijd door, want ze konden geen goede scan maken omdat Isabelle teveel bewoog op het moment dat ze de machine aan zetten.

Het is een van de weinig momenten uit heel die helse periode waaraan ik een goed gevoel heb overgehouden, en dat komt doordat ik me toen op en top verbonden voelde met mijn kindje. We maakten het samen mee. Ik sprak toen ook in gedachten tegen haar, terwijl ik daar al zo lang mee was gestopt omdat ik emotioneel afstand had genomen. 

Ik ben dankbaar dat die scan me dwong om even met Isabelle te verbinden, zodat ik deze herinnering tenminste nog heb.

Als ik het over kon doen zou ik de hele tijd tegen Isabelle in de buik spreken. Ik zou haar uitleggen wat er allemaal gebeurde en hoe rot ik me voelde. Ik zou haar zeggen dat ik haar ging laten doden, en dat ik begreep als ze daar woest, verdrietig en intens gekwetst om was, maar dat ik het deed omdat ik vanuit het diepst van mijn hart geloof dat dit het beste is voor haar. Ik zou haar zeggen dat ik meer van haar hou dan ze zich voor kan stellen.

Ook voor je kindje

Deze raad geef ik trouwens niet alleen voor jou, maar ook voor je kindje. Ik weet niet hoe jij erover denkt, maar ik wist vroeger totaal niet dat het kindje in je buik jouw emoties voelt. Dat heb ik pas geleerd toen ik ging onderzoeken waarom mijn tweede dochter zo’n huilbaby was. Maar dit is de harde waarheid: jij bent niet de enige die door de hel gaat, het kindje in je buik voelt al jouw verdriet en pijn. Help je kindje om daarmee om te gaan, laat hem of haar voelen dat je ondanks alle pijn ontzettend veel van hem of haar houdt.

Blijf verbonden

Verbinden is uiteraard ontzettend moeilijk omdat je weet dat je je kind zal verliezen. Besef dat het feit dat jullie fysiek gescheiden zullen worden, niet betekent dat je geen contact meer kan houden. Het maakt niet zoveel uit wat je gelooft, of er leven na de dood is of niet, daar gaat het niet echt om. Spreek met je kindje af dat je voor altijd verbonden met hem of haar zal blijven, en vul dat later in zoals past bij jou, door in gedachten tegen je kindje te praten, door af en toe naar een bepaalde plek te gaan of een bepaald voorwerp vast te houden, of simpelweg door aan hem of haar te denken.

Zorg voor jezelf

Ook belangrijk hierbij: ontken niet dat je nog steeds zwanger bent. Voor jouw lijf moet net zo hard worden gezorgd als voor dat van iedere andere zwangere vrouw. Sta jezelf toe om die zorg, aandacht, en zachtheid te ontvangen, zowel van jezelf als anderen.

Het nut van verbinding

In het filmpje hieronder leg ik uit hoe ik van Isabelle dissocieerde, van mijn zwangerschap weg wilde rennen (terwijl ik achteraf heb beseft dat ik juist naar Isabelle toe wilde rennen), en hoe ik mijn zwangere lijf ontkende. Ik leg uit dat ik pas achteraf (na 6 jaar) tegen Isabelle ben beginnen praten, en dat dat het traumaverwerkingsproces na al die tijd eindelijk in gang heeft gezet.