Zwangerschapsafbreking owv medische redenen

Onze ratio is een enorm krachtig iets. Op sommige momenten zelfs te krachtig, want het is door ons gigantische mensenbrein dat we de instinctieve lichamelijke trauma-releases kunnen tegenhouden (een wild dier kan dat niet), waardoor we met trauma-symptomen blijven rondlopen. De mind is dus een deel van het probleem, maar hij kan ook meehelpen aan de oplossing. Op mind-niveau kunnen we werken aan het veranderen van gedachtepatronen die zich hebben ontwikkeld als gevolg van het trauma (bv de wereld is slecht / ik ben slecht), maar dat komt in tweede orde. Initieel is het belangrijker om onze krachtige neocortex in te zetten voor educatie. Door te leren met welke emoties een zwangerschapsafbreking gepaard gaat en wat voor nut deze (ogenschijnlijk negatieve) emoties hebben, gaan we er anders naar kijken. Dat zal het lichaam uiteindelijk toelaten de opgekropte emoties te ontladen.

Het kluwen van emoties

Na een zwangerschapsafbreking zit je met een gigantische berg van in elkaar gevlochten emoties, voornamelijk bestaande uit boosheid, afkeer, verdriet, schuld, schaamte en angst. Zolang die allemaal aan elkaar gekoppeld zijn vormen ze een onverwerkbaar kluwen.

Het begint dus met de emoties van elkaar te scheiden, vooral het verdriet owv het verlies van je kindje moet loskomen van de pure trauma-emoties. Het scheiden en het verwerken/ontladen van de emoties gaat voor een groot deel samen. Helaas zijn we daar in het Westen niet erg goed in, al die emoties worden als negatief bestempeld, en mogen er eigenlijk niet zijn. Al heel vroeg in ons leven hebben we geleerd om bv boosheid en verdriet te onderdrukken, wat verstrekkende gevolgen heeft voor onze lichamelijke en geestelijke gezondheid.

In hun kern zijn alle emoties neutraal, boosheid is niet negatief en vreugde is niet positief. Ze hebben elk evenveel nut, afhankelijk van de situatie. Als je dat gaat inzien, ga je emoties aanvaarden ipv ze weg te duwen. Dat is de eerste stap naar releasen, want je kan iets pas loslaten nadat je hebt aanvaard dat het er is.

Het is de kunst om een emotie in al haar kracht naar buiten te laten komen wanneer ze nodig is, en om haar langzaamaan, laagje per laagje in een veilige omgeving te ontladen wanneer ze dat niet is. Ik zal dit illustreren aan de hand van boosheid.

Boosheid

Boosheid is gekoppeld aan de fight reactie van het autonoom zenuwstelsel. Boosheid geeft je de benodigde moed en energie om te vechten voor jezelf en anderen. De moederbeer die haar kleintjes beschermt tegen een wolf vraagt zich niet af of haar boosheid wel op zijn plaats is, of die wolf misschien gewoon voorbij wilde lopen en ze overdreven reageert. Ze wordt niet afgeremd door sociale conditionering die zegt dat het niet oké is om je tanden te laten zien en te grommen.

Boosheid is mama beer energie.

Na een zwangerschapsafbreking zit er enorm veel boosheid in je, opgeroepen voor en tijdens de afbreking om het leven van je kind te beschermen. Wellicht wist je rationeel gezien dat de afbreking het beste was voor je kind, maar de mama beer in jou wordt niet geleid door rationaliteit. Al die boosheid heb je moeten onderdrukken, en onderdrukken is vasthouden. Daarom raast ze nog voort in jou, lang nadat de afbreking voorbij is.

Er was ook boosheid die bedoeld was om jezelf te beschermen, want ons zenuwstelsel ziet elke grote medische ingreep als een aanslag op ons leven, hoezeer ons rationele brein ook begrijpt dat hij noodzakelijk is. Voor het reptielendeel van onze hersenen is er geen onderscheid tussen een moordenaar met een mes en een arts met een scalpel. Beiden komen op je af om je pijn te doen.

In een opleiding over hechting die ik een aantal jaar geleden volgde zei een van de opleiders: “Er zit altijd iets onder boosheid, en dat is verdriet of angst.” Dit idee past helemaal in onze Westerse opvatting dat boosheid er niet mag zijn, maar ondertussen weet ik dat deze opvatting schadelijk en onwaar is. Boosheid bestaat wel degelijk op zichzelf en dat is helemaal oké, want alleen met behulp van de energie van boosheid kan je je eigen grenzen aangeven.

Dat neemt niet weg dat boosheid wel degelijk vaak een schild voor verdriet is. Na een zwangerschapsafbreking zal je naast mama beer energie ook een hoop van die, in Westerse ogen, ‘onechte’ boosheid hebben, bedoeld om je af te schermen voor het gigantische verdriet. Ook dat is oké. Boosheid dient om jezelf te beschermen, en als het verdriet zo groot is dat je erin zou verdrinken, moet je ertegen beschermd worden. Boosheid doet dat voor je.

Waar dit allemaal op neer komt is dat je vol boosheid zit, en dat dat heel natuurlijk is. Boosheid is niet rationeel (bv boos zijn op het ziekenhuis, op een arts, op het leven zelf) en dat is oké, want hij is ook niet bedoeld om rationeel te zijn. Boosheid is puur en alleen bedoeld om te beschermen. Ons mensenbrein wil alles verklaren en als we boos zijn (een emotie die voortkomt uit het reptielendeel van ons brein), denken we dat we boos zijn op iets of iemand. Maar in de kern van de fight-reactie is dat niet waar. Mama beer is niet boos op de wolf, ze voelt niet de behoefte om hem zwart te maken bij zijn vrienden of achteraf wraak op hem te nemen. Ze is gewoon boos, wat wil zeggen: ze is opgeladen met fight energie om zichzelf en haar kleintjes te beschermen.

Dus: je bent boos. Op wat of wie maakt niet echt uit. Waar het probleem zit, is dat die boosheid je mentaal en/of fysiek ziek zal maken als hij in je lijf blijft zitten. Boosheid moet ontladen worden op een veilige manier, heel langzaamaan en laagje per laagje.

Als je een leven lang boosheid hebt onderdrukt, kan je oude woede niet zomaar ontladen, daar moeten een heleboel stappen aan vooraf gaan. Een van die stappen is de felt sense ontwikkelen, een andere is boosheid herkennen, aanvaarden en loslaten in het hier en nu. Daar dient onderstaande audio voor, waarin ik uitleg hoe je boosheid ontlaadt in het hier en nu. De audio duurt 9 minuten.

Hoe hiermee verder gaan

Boosheid geeft energie om jezelf en anderen te beschermen, verdriet geeft de mogelijkheid te huilen (wat nodig is om verlies te verwerken), angst geeft je de kracht om te vluchten, en zo heeft elke emotie zijn nut. Maar als de emotie niet wordt gebruikt waarvoor ze dient, moet ze achteraf ontladen worden op de manier die erbij hoort. Het boek De Ontknooping van Marinus Knoope bevat tal van voorbeelden over hoe je emoties kan ontladen, en de online programma’s van Irene Lyon gaan daar nog een stapje verder in, door te focussen op de ontlading die het zenuwstelsel nodig heeft.

In het programma Draagkracht dat ik graag wil maken, zou ik verder uitweiden over het nut van de verschillende emoties (ook over boosheid is veel meer te zeggen dan ik hierboven heb gedaan), en hoe je ze kan ontladen. In tweede orde zou ik het hebben over de typische overtuigingen waarmee je achterblijft na een zwangerschapsafbreking, en hoe die om te vormen zijn. Voorbeelden van zo’n overtuigingen zijn: ik wil mijn kind bij me hebben; de wereld is slecht etc.