Zwangerschapsafbreking owv medische redenen

Zwangerschapsafbreking veroorzaakt een complex trauma

Een van de belangrijkste stappen in de verwerking is de realisatie dat je getraumatiseerd bent door de zwangerschapsafbreking, dat trauma specifieke kenmerken heeft, en dat het om een specifieke behandeling vraagt.

Het trauma van een zwangerschapsafbreking is daarbovenop ook nog eens complex. Intens verdriet om de dood van je kindje is vermengd met het fysieke trauma van hoe het is gebeurd, en daaromheen zit een harde schil van schuldgevoel en boosheid. Om te helen moeten al die zaken uit elkaar worden getrokken en verwerkt.

In onze maatschappij hebben we een verkeerd beeld van trauma heling. Een kind verliezen, daar kom je toch nooit meer overheen. Waarom zou je dan zelfs maar proberen? Omdat we het mis hebben wanneer we denken dat sommige mensen teveel hebben meegemaakt, dat ze zijn ‘afgeschreven’. Dit trauma kan wel degelijk helen. Maar dat gaat niet vanzelf; tijd heelt niet alle wonden. Daarmee waarschijnlijk dat we denken dat het niet kan, omdat we in onze cultuur niet weten HOE.

Hoe je dit trauma heelt leg ik uit op de volgende pagina, maar eerst wil ik het nog even hebben over jezelf toestemming geven om beter te worden, jezelf toestaan om te helen.

Mogen helen

Het schuldgevoel na een zwangerschapsafbreking is immers. Het helpt niet dat je weet dat dit het beste voor je kind was, als ouder heb je ervoor gekozen (of ermee ingestemd) dat je kind moest sterven en dat is zo onnatuurlijk dat een mens het eigenlijk niet aan kan. Een logisch gevolg daarvan is dat je jezelf wilt straffen, bijvoorbeeld door jezelf niet toe te staan te helen.

Persoonlijk vond ik dat ik na mijn afbreking alleen ‘rouw’ mocht voelen, verdriet om het verlies van Isabel. Er was geen plaats voor trauma, want trauma gaat over mij. Ik vond het egoïstisch dat ik inzat met mezelf, dat ik vond dat ik vreselijke dingen had meegemaakt. Wat maakte het uit wat er met mij was gebeurd? Mijn kind was dood, voor haar was het allemaal zoveel erger.

De ommekeer kwam toen ik ontdekte dat schuldgevoel een standaard gevolg is van trauma. Iédere getraumatiseerde voelt zich schuldig. De vrouw die verkracht is vindt dat ze niet hard genoeg heeft gevochten, degene die een ongeval had vindt dat hij niet genoeg oplette. Er is natuurlijk een verschil met een afbreking, want daarbij heb je een keuze gemaakt (hoewel het eigenlijk helemaal geen keuze was), maar toch begon ik langzaamaan in te zien dat ik niet totaal anders was dan al die andere getraumatiseerden, wat de oorzaak van het trauma ook is.

Uiteindelijk volgde daaruit dat ik mocht helen van mezelf. Maar om aan het proces van trauma heling te beginnen heb je die toestemming van jezelf eigenlijk niet eens nodig. Door aan het trauma en het schuldgevoel te werken gaat je kijk op de dingen automatisch veranderen. Dit trauma kan je immers alleen helen als je op drie niveaus werkt: lichaam, ratio en ziel. Het zal je wellicht verbazen, maar bij trauma is lichamelijke (somatische) genezing het belangrijkste. Al is je ratio (het schuldgevoel) nog niet klaar om los te laten, door met het lichaam en de ziel te werken zal dat vanzelf komen. Meer daarover op de volgende pagina: body, mind & soul.