Zwangerschapsafbreking owv medische redenen

Ik weet uit ervaring hoe vreselijk het is wanneer je kindje ernstige afwijkingen heeft, maar het ziekenhuis de zwangerschap niet wilt afbreken. Hieronder vertel ik mijn eigen verhaal, en wat ik eruit geleerd heb. Als dit voor jou niet van toepassing is, kan je meteen verder gaan naar meer informatie over de afbreking. Als ook jij geconfronteerd wordt met de afschuwelijke werkelijkheid van een ziekenhuis dat niet wilt afbreken, dan hoop ik dat je iets aan mijn verhaal hieronder zal hebben.

Ik liet mijn zwangerschap opvolgen in Gasthuisberg, een groot universitair ziekenhuis. Bij de 20 weken echo werd vastgesteld dat Isabelle klompvoetjes had. Het was moeilijk te zien, want Isabelle lag in een vreemde positie met haar beentjes helemaal geplooid en haar voetjes tegen haar achterste gedrukt, maar de prof werd erbij gehaald en die bevestigde dat het inderdaad om klompvoetjes ging.

Als er een fysieke afwijking bij het kindje wordt gevonden, wordt standaard een vruchtwaterpunctie uitgevoerd om te controleren of het om een syndroom gaat. Later hoorde ik dat die punctie heel snel dient te gebereuren, zeker als je al 20 weken zwanger bent, want vanaf 24 weken is het kindje levensvatbaar en is een afbreking nog moeilijker dan het sowieso al is. Helaas wist ik dat niet, en toen het ziekenhuis voorstelde om de punctie over een week uit te voeren, gingen mijn vriend en ik daarmee akkoord.

Tip: Als er een vruchtwaterpunctie zal worden uitgevoerd, sta er dan op dat die zo snel mogelijk gebeurd.

Tijdens de punctie lag Isabelle in exact dezelfde vreemde positie als een week eerder, met haar beentjes helemaal geplooid en de voetjes tegen haar achterste. De gynaecoloog vond dat even vreemd als ik, en met een echo onderzocht hij haar tot in het kleinste detail. De echo duurde lang en al die tijd bewoog Isabelle haar benen niet. Er werd een afwijking aan de rug gezien, maar het was onduidelijk hoe ernstig die was. De punctie werd uitgevoerd. Dat is een onaangenaam proces, met een lange naald steken ze in je zwangere buik om wat vruchtwater weg te nemen, maar al bij al is dat snel voorbij.

Mijn vriend en ik probeerden de mogelijkheden met de gynaecoloog te bespreken. Alleen omwille van klompvoetjes zouden we de zwangerschap niet afbreken, maar nu kwam die vreemde verkramping van de benen erbij en die afwijking aan de rug. Wat waren de opties van afbreken? De gynaecoloog wilde daar niet echt op antwoorden, hij zei dat dat eventueel later bekeken kon worden, en dat afbreken alleen een optie was bij een paar gekende, zeer ernstige syndromen. Het werd ons duidelijk dat er niet zou worden afgebroken zolang de gynaecoloog geen label konden plakken op wat Isablle had, ook al was het nu wel duidelijk dat er meer aan de hand was dan enkel klompvoetjes, en dat het ernstig was.

Het duurde nog eens een week voordat het resultaat van de punctie binnen was. Via de telefoon meldde men ons het “goede” nieuws dat er geen afwijkingen gevonden waren. We vroegen wat nu, want er is wel degelijk iets aan de hand met ons kindje. Daarop volgde geen antwoord. Na veel bellen en aandringen kregen we een afspraak met een specialist in kindergeneeskunde in hetzelfde ziekenhuis, om de mogelijkheden te bekijken van wat Isabelle zou kunnen hebben.

Tip: Dring aan tot je een specialist te spreken krijgt. Als je daar zelf niet goed in bent, schakel dan een vriend of familielid in om het ziekenhuis te stalken met telefoontjes. Als je blijft volhouden krijg je uiteindelijk sowieso een specialist te spreken. Laat je niet afschepen met een afspraak over een week, het moet zo snel mogelijk.

Het gesprek met de specialist kindergeneeskunde maakte niet duidelijk wat er aan de hand zou kunnen zijn, maar we begrepen wel enkele andere dingen. De specialist begon met de ons reeds zeer bekende uitleg over klompvoetjes en hoe die te behandelen zijn. We moesten een aantal keren aandringen dat er meer aan de hand was dan alleen klompvoetjes. Uiteindelijk gaf de specialist toe dat de gynaecoloog had gezegd dat Isabelle haar verkrampte beentjes inderdaad niet bewoog, maar dat dat niet bewees dat ze het niet kon. Voor de gynaecoloog stopte het hier, en de visie van het ziekenhuis werd ons op dat moment eindelijk duidelijk: pas na de bevalling zouden ze verder onderzoeken wat Isabelle had.

Via via kwamen we later te weten dat de gynaecoloog in kwestie erg Christelijk is, en sowieso bijna nooit een zwangerschapsafbreking uitvoert.

Via een vriend kregen we heel snel een afspraak met een gynaecoloog in een ander groot ziekenhuis, het UZ in Gent. Die gynaecoloog was nogal verbouwereerd over hoe het allemaal was gelopen in Gasthuisberg. Hij deed een echo en zag weeral dat de verkrampte beentjes niet bewogen. Ondertussen was ik 24 weken zwanger, net op de grens van de levensvatbaarheid. De gynaecoloog zei dat als we daar een week eerder waren geweest, een afbreking zeker mogelijk was geweest. Maar eenmaal voorbij 24 weken is dat veel moeilijker, dan moet er een ethische commissie over beslissen, en dit ziekenhuis in kwestie koos dan alleen voor afbreking bij een gekend syndroom. Afbreken in dit ziekenhuis was dus niet meer mogelijk, maar de gynaecoloog verwees naar Nederland. Daar breken ze sowieso af tot 24 weken, zelfs zonder medische aandoening. Het probleem was dat het heel nipt zou zijn omdat ik al 24 weken zwanger was, en er wettelijk een periode van bedenktijd is voorzien. Een andere optie die de gynaecoloog ons met enige nadruk aanraadde, was Jacques Jani in het Erasmus ziekenhuis in Brussel (CHU Brugmann).

Tip: In Nederland breekt men sowieso af tot 24 weken, ook zonder medische problemen. In praktijk beperken veel ziekenhuizen in Nederland het echter tot 22 of 23 weken.

Tip: Niet elk ziekenhuis heeft dezelfde strenge regels rond zwangerschapsafbreking. Blijf zoeken tot je een ziekenhuis vindt waar men je wilt helpen.

Het duurde even voordat we contact kregen met dr Jani omdat hij in het buitenland was, dus maakten we ondertussen een afspraak in het UZ in Brussel, waar men een MRI scan van Isabelle uitvoerde.

Niet veel later hadden we een afspraak met dr Jani in het Brugmann ziekenhuis. Hij had de resultaten van de MRI scan ondertussen van het UZ Brussel gekregen en bevestigde dat er inderdaad iets ernstigs aan de hand was met Isabelle. De scan had heel lang geduurd omdat ze haar lijfje zo fel bewoog (spastisch zelfs), maar al die tijd waren haar beentjes in exact dezelfde verkrampte houding gebleven. Isabelle zou naar zijn inzicht nooit kunnen lopen, en waarschijnlijk zouden er nog veel andere problemen bijkomen, want onder dit soort afwijkingen ligt altijd een syndroom. Jani raadde ons aan om zo snel mogelijk af te breken, en de afbreking is dan ook gebeurd in het Brugmann ziekenhuis, op 26 weken zwangerschap. Dit was een zeer professioneel, warm ziekenhuis, het enige nadeel was dat het personeel volledig Franstalig was.

In totaal heeft het voor mij dus 6 weken geduurd eer de zwangerschap werd afgebroken, van de echo op 20 weken die klompvoetjes aantoonde, tot de afbreking op 26 weken. Er is een groot verschil tussen afbreken voor of na 24 weken, zoals ik uitleg bij De afbreking, dus achteraf gezien is het heel bitter dat ik die extra 6 weken heb moeten wachten.

Tip: Als een afwijking wordt gevonden voor 24 weken, zorg er dan voor dat alle onderzoeken zo snel mogelijk worden uitgevoerd. Bij een afbreking maakt de grens van 24 weken zwangerschap een enorm verschil.

Elke zwangerschapsafbreking heeft zijn eigen lagen van de hel, en moeten ‘smeken’ opdat men zou willen afbreken is daar zeker een van. Als je dat moet meemaken hoop ik dat je wat moed kan halen uit mijn verhaal. Afbreken is altijd mogelijk, hoe moeilijk het je ook wordt gemaakt. Hou vol, je doet dit voor je kindje.