Zwangerschapsafbreking owv medische redenen

Je bent na een zwangerschapsafbreking énorm getraumatiseerd. Ik noem het persoonlijk geen PTSD (Post Traumatic Stress Disorder) – want die definitie is erg ontoereikend, en de manier waarop PTSD traditioneel wordt aangepakt is dat ook – maar een trauma is het zeker.

Centraal autonoom zenuwstelsel

Trauma zit voor een groot deel in het zenuwstelsel (en dan met name in het centraal autonoom zenuwstelsel). Het is natuurlijk meer dan dat, er is intens verdriet om je kindje, en de impact van alles wat je hebt meegemaakt zit vervlochten in lichaam, ratio en ziel. Maar als we het even puur lichamelijk bekijken is trauma een fight/flight reactie die niet heeft kunnen doorzetten, waardoor het zenuwstelsel in freeze is gegaan. Rationeel weet je wel dat de afbreking voorbij is, maar jouw lichaam is zo overspoeld geweest dat het vast is blijven zitten in een verwarrende combinatie van fight, flight en freeze. Gevolgen daarvan zijn bijvoorbeeld slapeloosheid (of ‘dodemansslaap’, waarbij het lichaam ’s nachts in volledige shut down gaat in plaats van in helende slaap), gespannen en schrikachtig zijn, dichtgeknepen keel, snel en oppervlakkig ademen, nachtmerries, moedeloosheid, lethargie, migraine, zware PMS, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Voor al deze zaken bestaat geen korte termijn oplossing, trauma heling is een werk van maanden, zelfs jaren. Meer daarover lees in je in het volgende deel van deze website.

Korte termijn

Het trauma van de zwangerschapsafbreking zal niet vanzelf helen, daar moet je aan werken, maar dat initiële, moordende verdriet slijt wel met de tijd. Zelfmoordgedachten zijn heel normaal in de eerste weken, die zijn er bij iedereen die een kind verliest, maar ze gaan dus ook weer voorbij.

Op korte termijn is het belangrijk om te beseffen dat wat je hebt meegemaakt inderdaad erg traumatiserend was, dat je daar de effecten van meedraagt, maar dat die je niet voor de rest van leven moeten achtervolgen. Verdriet om je kindje zal er altijd zijn, maar dat neemt niet weg dat het trauma écht kan helen. Al is dat nu misschien nog niet aan de orde. Op korte termijn gaat het om te overleven. Mijn tips voor op voorhand kan je ook nu toepassen, het gaat erom door die eerste weken te komen, op welke manier dan ook. Helpt het om je meteen te begraven in je werk? Doe dat dan. Zit je vast in freeze en lig je een paar weken in de zetel voor je uit te staren? Ook prima. Zelf ben ik meteen na de afbreking met mijn vriend een week op Egypte-cruise gegaan, de ultieme ontsnapping uit de realiteit. Zoiets raad ik zeker aan, hoe vreemd het ook voelt om nu op vakantie te gaan. Hou wel rekening met je fysieke beperkingen en neem voldoende pijnstillers mee.

Kortom, zorg dat je die eerste weken doorkomt, op welke manier dan ook. Het is echt oké om een tijd in overlevingsstand te staan, wat dat voor jou ook betekent. Maar het mag niet te lang duren. Of je je nu hebt begraven in je werk, thuis zit weg te kwijnen, of iets daar tussenin, maximum na een paar weken kan je best beginnen met trauma heling (dat mag natuurlijk ook meteen als dat je lukt). Maar doe het wel rustig aan. Je zal waarschijnlijk meteen ‘beter’ willen zijn, maar dit is echt het verhaal van de schildpad en de haas, de langzame komt uiteindelijk als eerste aan.