Zwangerschapsafbreking owv medische redenen

In onderstaande video spreek ik over de geboorte bij een afbreking na 22/24 weken. De tekst na de video geeft daarover meer uitleg.

(In bovenstaande opname raad ik je naar de volgende video’s te kijken, maar uiteindelijk heb ik hierrond geen video’s meer gemaakt, ik heb alles in onderstaande tekst uitgeschreven.)

Een nacht in het ziekenhuis

Over het algemeen blijf je in het ziekenhuis na de dodelijke injectie, ook al wordt de geboorte pas de volgende ochtend op gang gebracht. Je brengt dus de nacht door in het ziekenhuis, met je dode kind in je buik. De bedoeling van dat uitstel is dat je lichaam zichzelf alvast klaarmaakt voor de bevalling. Ik denk persoonlijk niet dat dit veel zin heeft; uit de verhalen die ik heb gelezen blijkt dat het weken kan duren voordat het lichaam spontaan bevalt nadat de foetus gestorven is. Maar aan de andere kant, ik weet ook niet of het een goed idee zou zijn om de injectie en de geboorte op dezelfde dag te doen, want beiden zijn énorm zwaar.

Ik heb de weeën en de geboorte hieronder in detail beschreven. Het is geen verhaal dat je wilt horen, maar zoals altijd: het is beter om voorbereid te zijn.

Medicatie en infuus

De weeën worden op twee manieren opgewekt: via tabletten die men vaginaal inbrengt; en via een infuus (bakster). De weeën starten vrijwel onmiddellijk en zijn heel pijnlijk, veel pijnlijker dan natuurlijke weeën. Ik zou je aanraden om alle pijnstillers te nemen die men aanbiedt (en meer te vragen als dat nodig is!). Het is niet nodig om jezelf te straffen door dit te weigeren, want zelfs met medicatie is er méér dan pijn genoeg.

Het feit dat je aan een infuus ligt, heeft een groot nadeel. Je voelt je aan je bed gebonden, terwijl het juist kan helpen om wat te bewegen. In een natuurlijke hurkhouding kan je de pijn van de weeën bijvoorbeeld ietwat beter op te vangen. Als je kan, probeer dat zoveel mogelijk uit bed te komen. Je kan zelfs rondlopen als je het infuus meeneemt.

De medicatie die via het infuus wordt toegediend heeft vaak bijwerkingen. In mijn geval maakte ze me erg misselijk, ik lag te braken terwijl ik weeën had. Dit bleef niet duren, als ik me niet vergis kreeg ik na een tijd iets tegen de misselijkheid. Ik ben dus alleen in het begin misselijk geweest.

Duurtijd

Je lichaam is op dit moment niet klaar om te bevallen, en ook al krijg je door de medicatie meteen weeën, het duurt over het algemeen lang vooraleer er opening komt. Om de paar uur wordt de medicatie daarom verhoogd en verergert de pijn. Zelf was ik er niet op voorbereid dat de weeën zo lang zouden duren. Het werd uiteindelijk een bevalling van 14 uur; dit blijkt normaal te zijn bij een zwangerschapsafbreking. De meeste verhalen die ik hoorde gaan tussen de 12 en 16 uur, al zijn er natuurlijk uitzonderingen in beide richtingen.

Ik had op een bepaald moment zoveel pijn dat ik smeekte om meer pijnstillers. Toen gaf de verpleegster me iets waarvan ze zei dat ik een tijdje zou slapen. Helaas viel ik er inderdaad van in slaap, maar dat nam het de pijn niet weg (waarschijnlijk omdat er zoveel stress door mijn lichaam gierde dat de pijnmedicatie niet goed werkte). Ik viel dus telkens in slaap, om een minuut later wakker te schieten met vreselijk veel pijn; de weeën kwamen toen om de minuut. Dit was een absolute marteling.

Tip: Laat je niet zomaar medicatie toedienen; vraag zoveel mogelijk op voorhand wat men gebruikt en wat de bijwerkingen zijn.

Epidurale verdoving

Na 14 uur had men zoveel medicatie toegediend om de weeën te versterken, dat ik een weeënstorm kreeg. Hierbij begint de volgende wee al voordat de vorige helemaal is afgelopen. Ik schreeuwde toen van de pijn, en pas op dat moment kreeg ik eindelijk de epidurale verdoving waar ik al uren om vroeg. Dus nog een tip: hou je niet sterk, laat je gaan en kreun en schreeuw van de pijn. Dat is goed voor je zenuwstelsel. Schreeuwen helpt ook echt tegen pijn, het is iets heel natuurlijks om te doen. Bovendien zal schreeuwen de verpleegsters aansporen om je echt te helpen, liefst met een epidurale verdoving.

Bij een zwangerschapsafbreking geeft men meer epidurale verdoving dan bij een gewone bevalling; er is immers geen risico voor het kindje. Persoonlijk vond ik dat niet fijn, want je hele onderlijf is erdoor verdoofd en je voelt helemaal niets meer, je kan je benen ook niet meer bewegen.

Bevalling

Heel snel nadat de epidurale verdoving was ingebracht (max 20 minuten), voelde het alsof er iets uit mijn vagina duwde. Ik moest de verpleegster overtuigen om te komen kijken, want op het moment dat de weëenstorm begon had ik nog nauwelijks opening. Toen bleek dat er volledige opening was. De gynaecologe werd er in allerijl bijgehaald, er was maar net tijd om me op de bevallingstafel te leggen, toen er iets uit mijn vagina schoot. Het werd echt gekatapulteerd. Mijn vriend en ik dachten beiden dat het de baby was, en waren in schok. Gelukkig bleek het iets anders te zijn, ik heb nooit helemaal begrepen wat.

De bevalling zelf ging heel snel. Drie keer persen en Isabel was geboren. Er was op dat moment totaal geen pijn meer, maar doordat je onderlijf verlamd is voel je niet wanneer je moet persen. Ik moest het volledig doen op aanwijzing van de gynaecologe en dat voelde niet goed. De theorie is dat het voor sommige vrouwen helend is om bij een zwangerschapsafbreking “op natuurlijke wijze” te bevallen, maar voor mij persoonlijk klopt dat totaal niet. Aan mijn bevalling was niets natuurlijks.

Zodra Isabel geboren was, werd ze in mijn armen gelegd en was ik intens gelukkig. Ik was zo trots op mijn dochter, zo blij om haar vast te kunnen houden. Dat ze niet meer leefde maakte verrassend weinig uit. Sta jezelf toe om van dat moment te genieten. De fysieke marteling is voorbij, zowel voor jou als voor je kindje.

Tips

Tot slot nog wat tips om de bevalling iets minder traumatisch te maken:

• Hoe beter je voorbereid bent, hoe kleiner de trauma-impact. Lees alle informatie op deze pagina’s goed door, en als je kan, verken dan het ziekenhuis op voorhand (de parking, de inkom, de afdeling gynaecologie)
• Praat met de verpleegsters (menselijke interactie is een van de beste manieren om je zenuwstelstel te kalmeren)
• Heb zoveel mogelijk veilige personen bij je tijdens de weeën (niet alleen je partner, maar misschien ook je beste vriendin, moeder, zus etc)
• Dring op tijd aan op epidurale verdoving. Dit is een moeilijk evenwicht; een epidurale verdoving werkt maar een aantal uur, daarom wachten ze in het ziekenhuis altijd liefst zo lang mogelijk. Maar als je de pijn echt niet meer aankan, is het tijd voor epidurale verdoving.
• Neem af en toe een moment om bewust in het hier en nu te zijn. Kijk om je heen en benoem voor jezelf wat je ziet (raam, plant, bedstijl, …). Voel hoe je lichaam het bed raakt of je voeten de vloer, voel hoe je gewicht daardoor wordt gedragen.

Laat het me zeker weten als je zelf een bevallingsverhaal hebt dat hier iets aan toe kan voegen via an@reditan.be