Zwangerschapsafbreking owv medische redenen

Standaard reacties

Op goede vrienden en heel dichte familie na, zullen de meeste mensen niets over de afbreking zeggen (toch niet tegen jou). Men zal er op een feest bijvoorbeeld niet over beginnen, want niemand wil je eraan herinneren nu jij er even niet aan lijkt te denken. Dat is natuurlijk onzin, je denkt er altijd aan. In onze Westerse cultuur is het normaal om alles wat pijnlijk is te negeren, maar dat neemt niet weg dat het heel hard is wanneer het schijnbaar niemand iets kan schelen dat je net door de hel bent gegaan, wanneer ze niet eens vragen hoe het met je gaat.

Degenen die er wel iets over zeggen, zeggen helaas vaak iets pijnlijks. Meestal krijg je een van deze drie reacties:

• Er komt vast snel een nieuw kindje
• Het is beter zo (gezien de afwijkingen die het kindje had)
• Ik heb het ook meegemaakt (daarmee bedoelen ze dan een spontane miskraam)

Het is echt ongelooflijk hoe vaak je die eerste twee reacties zal krijgen. In onze cultuur leren we immers om ten allen tijde iets positief of opbeurend te zeggen. Hoe opbeurend het is dat er vast een nieuw kindje komt, of dat het beter zo is, moet ik jou niet vertellen. Ik word nog altijd zo boos wanneer ik aan die kwetsende woorden terugdenk.

De derde reactie ligt misschien wel nog moeilijker. Dit zijn mensen die nog altijd hun eigen pijn voelen, want een miskraam is natuurlijk ontzettend pijnlijk, maar door een zwangerschapsafbreking owv medische redenen te vergelijken met een miskraam maken ze alleen maar schrijnend duidelijk dat niemand snapt wat er bij zo’n afbreking komt kijken, hoe moordend de keuze is die je moet maken, en hoe slopend het hele proces van de afbreking zelf is.

Wat eraan te doen

Het is een probleem inherent aan onze maatschappij, op het vlak van pijnlijke emoties zijn we allemaal heel fout opgevoed. Maar dat betekent niet dat je er niets aan kan doen.

Het helpt om voorbereid te zijn op deze reacties, om te beseffen dat iedereen het echt verschrikkelijk voor je vindt, maar dat men de woorden gewoon niet heeft om dat uit te drukken.

Daarnaast zijn er nog wat dingen die je actief kan doen. Achteraf gezien zou ik willen dat ik deze twee zaken gedaan had:

1. Zoveel mogelijk mensen uitnodigen op de crematie (daar is standaard een zaal voor voorzien in het crematorium). Dit geeft een krachtig signaal dat het niet gewoon om een afbreking gaat, maar dat er een dode baby is waar enorm om gerouwd wordt. Op een begrafenis is het ook makkelijker voor mensen om er iets over te zeggen, want daar dient die dag tenslotte voor. Er is op zo’n moment niet de vrees dat men je ‘eraan zal herinneren’.
2. Mensen helpen om je aan te spreken met de juiste woorden. Dit kan bijvoorbeeld door je familie en vrienden een tekstje te bezorgen, via een briefje op de begrafenis, via mail, of hoe dan ook. Dat zou ongeveer als volgt kunnen gaan:
   • Je kan je misschien wel voorstellen dat we door de hel zijn gegaan. Niet alleen zijn we ons kindje verloren, het gebeurde ook nog eens op een vreselijke manier. Ik wil je daarom vragen om even stil te staan bij wat de meeste mensen zeggen tegen iemand die een kind heeft verloren door zwangerschapsafbreking, en hoe die woorden voelen: “Er komt vast snel een nieuw kindje”; “Het is beter zo”; Ofwel zeggen ze helemaal niets.
     Dat begrijpen we heus wel. Het is een extreem pijnlijke situatie en niemand weet hoe daarop te reageren. Wat ons zou helpen is dat je eenvoudigweg erkent hoe vreselijk het is. Dus negeer ons niet, maar spreek ons aan en zeg: “Het is verschrikkelijk wat er gebeurd is”; “Ik vind het zo erg voor je”; “Dit is echt zwaar klote”. Daarmee steek je ons echt een hart onder de riem.