De eerste weken na een zwangerschapsafbreking zijn heel zwaar. Je bent wel postnataal, met een buikje, naweeën en stuwing, maar je hebt geen kind. De mensen weten niet wat ze tegen je moeten zeggen. Ofwel zeggen iets pijnlijks, ofwel doen ze alsof er niets gebeurd is. Je vrienden en familie zullen de details van de ingreep/bevalling wellicht niet willen horen (vertel het ze toch), ze zullen de foto’s van je baby niet willen zien (toon ze toch). Ik las het ergens heel mooi: het voelt alsof je met een maxicosy binnenwandelt, maar niemand komt kijken.
Op de volgende pagina’s leg ik uit wat je in die eerste weken kan verwachten, en hoe je je daar zo goed mogelijk tegen kan wapenen.
Links
Als je op zoek bent naar meer informatie of lotgenotencontact kan je terecht bij verschillende organisaties:
- Cozapo – Contactgroep zwangerschapsafbreking na prenataal onderzoek
- Fara – Een vzw die zwangerschapskeuzes bespreekbaar maakt
- Met Lege Handen – Facebookgroep voor ouders van een overleden baby
- Het Berrefonds – Ondersteunt ouders bij het verlies van een baby
Zwangerschapsafbreking owv medische redenen 
Plaats een reactie